Kiedy i gdzie

Świadczenie finansowe, mające zabezpieczyć byt osób w wieku podeszłym, które nie mogą już pracować, to inaczej emerytura. Pierwowzorem takich świadczeń był system stosowany w starożytnym Rzymie wobec legionistów. Ci, którzy służyli w rzymskim wojsku określoną ilość lat, mogli liczyć na otrzymywanie pewnych sum pieniędzy już po zakończeniu służby. Początkowo, w nowożytnym świecie, świadczenia zabezpieczające byt na starość dotyczyły tylko zawodów wojskowych. Za twórcę pierwszego powszechnego systemu emerytalnego uważa się kanclerza Otto Bismarcka, który wprowadził zasady składek pracowniczych, służących za podstawę wypłat zapomóg po zakończeniu normalnej pracy, czyli około siedemdziesiątego roku życia. Polska w tym czasie była pod rozbiorami i rządzących nie obchodziły zupełnie sprawy socjalne. W wielkich ośrodkach przemysłowych do I wojny światowej faktyczne prawo pracy dyktowali właściciele fabryk i przedsiębiorstw. Zabiegając o dobrych i lojalnych pracowników tworzyli również lokalne kasy zapomogowe, do których robotnicy wpłacali składki ze swoich uposażeń. W razie potrzeby wypłacaną z takiej kasy zapomogę uzupełniał ze swojej kieszeni fabrykant. Starzy robotnicy i robotnice, którzy wiele lat przepracowali w danej fabryce mogli liczyć na niewielkie sumy wypłacane im od momentu, gdy nie byli już zdolni do pracy.

Both comments and pings are currently closed.
error: Content is protected !!