Pracoholicy i hobbyści

Stara prawda mówi o tym, że powinno się ze wszystkich sił dążyć do wykonywania pracy, którą się lubi. Jednak radość z wykonywanej pracy, to jeszcze nie pracoholizm. Pracoholicy nie mogą oderwać się od swoich zawodowych zajęć, nie istnieje dla nich pojęcie nadgodzin, zmęczenia czy czasu wolnego. Czas wolny, bez pracy, to czas stracony. Urlop bądź zwolnienie lekarskie dla pracoholika to nieszczęście, jak zabranie spragnionemu dostępu do wody. Osoby uzależnione od pracy często nie posiadają życia osobistego oraz zajęć alternatywnych, ulubionego hobby. Dla pracoholików przejście na emeryturę oznacza prawdziwy koniec świata, czują się jak ryba wyrzucona na brzeg. Dlatego też odsuwają najdalej jak tylko się da moment przejścia na emeryturę. Jeśli pracują naukowo lub piastują kierownicze stanowiska mogą pracować jeszcze bardzo długo pomimo osiągnięcia wieku emerytalnego. Gorzej mają pracoholicy pozostający w podległości służbowej od swoich zwierzchników. Ostatnie rozwiązania ustawowe wydłużające granicę wieku, po którym odchodzi się na emeryturę dla pracoholików stanowią bardzo korzystne rozwiązanie. Są zawody, w których można pracować bardzo długo, ponieważ bardziej niż młodość i uroda, liczy się w nich wiedza i doświadczenie i z punktu widzenia pracodawcy szkoda byłoby zbyt wcześnie z nich rezygnować.

Both comments and pings are currently closed.
error: Content is protected !!